Własność

Własność to najszersze prawo do rzeczy, jakie zna polskie prawo cywilne. Daje uprawnionemu możliwość korzystania z nieruchomości, pobierania z niej pożytków oraz rozporządzania nią, czyli sprzedaży, darowizny, obciążenia hipoteką czy zapisania w testamencie. W odróżnieniu od najmu, służebności czy użytkowania wieczystego, własność jest prawem pełnym i co do zasady bezterminowym.

Nie jest jednak prawem nieograniczonym. Granice wyznaczają ustawy (np. prawo budowlane, plan miejscowy), zasady współżycia społecznego oraz prawa sąsiadów. Właściciel działki nie może np. dowolnie zaburzać stosunków wodnych ani uciążliwie ingerować w nieruchomości sąsiednie. Własność może też być wspólna: gdy przysługuje kilku osobom jednocześnie, mówimy o współwłasności.

W obrocie mieszkaniami kluczowe jest rozróżnienie pełnej własności (tzw. odrębna własność lokalu, wpisana do własnej księgi wieczystej z udziałem w gruncie i częściach wspólnych) od słabszych form, jak spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Pełna własność daje najmocniejszą pozycję: najłatwiej ją sprzedać, najpewniej kredytować i nie wiąże się z żadnym podmiotem nadrzędnym typu spółdzielnia. Stan prawny własności potwierdza Dział II księgi wieczystej, gdzie figuruje aktualny właściciel.