Świadectwo charakterystyki energetycznej
Świadectwo charakterystyki energetycznej to dokument określający, ile energii potrzebuje budynek lub lokal do ogrzewania, przygotowania ciepłej wody, wentylacji, chłodzenia i oświetlenia, w przeliczeniu na jednostkę powierzchni w ciągu roku. Wyraża się to przede wszystkim we wskaźniku zapotrzebowania na energię w kWh na metr kwadratowy rocznie: im niższa liczba, tym tańszy w utrzymaniu i bardziej energooszczędny obiekt.
Kiedy świadectwo jest obowiązkowe
Od kilku lat świadectwo jest w Polsce obowiązkowe przy sprzedaży oraz przy zawarciu umowy najmu nieruchomości, a jego brak może skutkować karą. Sprzedający lub wynajmujący ma obowiązek przekazać je nabywcy albo najemcy najpóźniej przy zawarciu umowy, a wartość wskaźnika energetycznego podaje się także w ogłoszeniu o sprzedaży lub wynajmie. Świadectwo sporządza uprawniona osoba wpisana do centralnego rejestru i co do zasady zachowuje ono ważność przez 10 lat, o ile nie zmieni się stan budynku wpływający na jego energochłonność.
W praktyce świadectwo bywa narzędziem porównawczym: pozwala oszacować przyszłe rachunki za ogrzewanie i prąd, zanim podpisze się umowę. Stary, nieocieplony budynek z wysokim wskaźnikiem zapowiada wysokie koszty eksploatacji, nawet jeśli cena zakupu jest atrakcyjna. Sam dokument bywa mylony z klasą energetyczną, choć to świadectwo dostarcza twardych liczb stojących za taką oceną. Pokrewnym, potocznym określeniem tego samego dokumentu jest certyfikat energetyczny.
Przykład: Kupujący porównuje dwa domy w podobnej cenie pod Wrocławiem. Świadectwo pierwszego, z lat 80. i bez termomodernizacji, wskazuje zapotrzebowanie rzędu 230 kWh/m² rocznie, drugiego, nowego i dobrze ocieplonego, około 60 kWh/m². Różnica oznacza wielokrotnie wyższe rachunki za ogrzewanie w starszym budynku, co przesądza o jego rzeczywistym, wyższym koszcie posiadania.