Certyfikat energetyczny

Certyfikat energetyczny to potoczna nazwa świadectwa charakterystyki energetycznej — urzędowego dokumentu, który określa, ile energii budynek lub lokal zużywa do ogrzewania, przygotowania ciepłej wody, wentylacji, chłodzenia i oświetlenia. Wynik podaje się w kilowatogodzinach na metr kwadratowy rocznie, dzięki czemu można porównać dwa różne mieszkania pod kątem przyszłych kosztów eksploatacji.

Od 28 kwietnia 2023 roku posiadanie świadectwa i przekazanie go drugiej stronie jest w Polsce obowiązkowe przy każdej sprzedaży i każdym najmie nieruchomości — także na rynku wtórnym i przy mieszkaniach z drugiej ręki. Sprzedający lub wynajmujący musi mieć dokument gotowy najpóźniej w dniu zawarcia umowy i wręczyć go nabywcy albo najemcy; przy akcie notarialnym fakt przekazania świadectwa się odnotowuje. Świadectwo sporządza uprawniona osoba wpisana do centralnego rejestru i jest ono ważne dziesięć lat, o ile w międzyczasie nie zmieni się charakterystyka budynku (np. po termomodernizacji).

Na co zwrócić uwagę przy zakupie: kluczowy jest wskaźnik EP — zapotrzebowanie na nieodnawialną energię pierwotną. Im niższa liczba kWh/(m2·rok), tym tańsze utrzymanie i tym lepsza klasa energetyczna lokalu. Mieszkanie z dobrym wynikiem oznacza niższe rachunki przez całe lata, co bywa argumentem w negocjacji ceny. Warto pamiętać, że krajowe świadectwo to nie to samo co dobrowolne, szersze certyfikaty środowiskowe pokroju BREEAM czy LEED, które oceniają cały budynek, a nie tylko energię.

Przykład: Dwa podobne mieszkania w tej samej okolicy: pierwsze ze wskaźnikiem EP na poziomie 90 kWh/(m2·rok), drugie 220 kWh/(m2·rok). Przy tej samej powierzchni drugie zużyje na ogrzewanie wielokrotnie więcej energii, więc jego eksploatacja będzie znacznie droższa — różnica, którą warto uwzględnić, porównując ceny ofertowe.

Pojęcia powiązane