Powierzchnia biologicznie czynna (PBC)

Powierzchnia biologicznie czynna (PBC) to część terenu działki, która jest urządzona tak, by zapewnić naturalną wegetację roślin i naturalne wsiąkanie wody — czyli grunt rodzimy z roślinnością oraz woda powierzchniowa. Do PBC zalicza się trawniki, rabaty, drzewa i krzewy rosnące w gruncie, a w określonej, zredukowanej części także zieleń na dachach i tarasach oraz przepuszczalne nawierzchnie nad warstwami przepuszczalnymi.

Minimalny udział PBC narzucają przepisy techniczno-budowlane oraz miejscowy plan zagospodarowania, podając wartość procentową w stosunku do powierzchni działki. Dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej często wymaga się znaczącego udziału terenu zielonego; plan może ustalić własny, wyższy próg. To ograniczenie chroni przed całkowitym zabetonowaniem działek i wpływa na komfort osiedla, retencję wody oraz mikroklimat.

Z perspektywy inwestora PBC to realne ograniczenie powierzchni, jaką da się zabudować i utwardzić. Razem ze wskaźnikiem intensywności zabudowy i linią zabudowy wyznacza granice projektu — wysoki wymóg PBC potrafi zredukować liczbę miejsc parkingowych albo wymusić zieleń na dachu. Wymaganą wartość dla konkretnej działki sprawdza się w MPZP, a przy braku planu w decyzji o warunkach zabudowy.