Wysokość zabudowy

Wysokość zabudowy to parametr planistyczny określający, jak wysoki może być budynek na danej działce. Mierzy się ją zwykle od poziomu terenu przy najniżej położonym wejściu do najwyższego punktu dachu (kalenicy lub attyki) i podaje w metrach, czasem dodatkowo w dopuszczalnej liczbie kondygnacji.

Wartość tę narzuca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku decyzja o warunkach zabudowy. Ograniczenie wysokości ma chronić ład przestrzenny, ekspozycję sąsiednich budynków na słońce i charakter okolicy, dlatego w strefach niskiej zabudowy bywa rygorystyczne, a w centrach miast znacznie wyższe.

Dla inwestora wysokość zabudowy bezpośrednio przekłada się na opłacalność: razem ze wskaźnikiem intensywności zabudowy decyduje o tym, ile metrów powierzchni da się w ogóle zbudować na działce. Przed zakupem gruntu pod inwestycję warto sprawdzić ten parametr w planie, bo on, a nie marzenia inwestora, wyznacza realną granicę projektu.