Powierzchnia całkowita
Powierzchnia całkowita to suma powierzchni wszystkich kondygnacji budynku liczona po zewnętrznym obrysie ścian, wraz z grubością przegród, a także z tarasami, balkonami, klatkami schodowymi i pomieszczeniami technicznymi. Jest to największa z miar powierzchni budynku — wyraźnie większa od tej, którą realnie da się zamieszkać.
Najczęstszy błąd przy zakupie to mylenie jej z powierzchnią użytkową, czyli przestrzenią faktycznie użytkowaną wewnątrz lokalu. To dwie różne wielkości, mierzone według innych zasad i służące innym celom:
| Cecha | Powierzchnia całkowita | Powierzchnia użytkowa |
|---|---|---|
| Obrys | po zewnętrznej krawędzi ścian | po wewnętrznej, w świetle ścian |
| Co obejmuje | ściany, balkony, klatki, kotłownie | pomieszczenia do użytku mieszkańców |
| Do czego służy | projekt, pozwolenie, bilans terenu | cena ofertowa, czynsz, podatek od nieruchomości |
W praktyce w ogłoszeniach i umowach posługuje się powierzchnią użytkową — i to od niej liczy się cenę za metr kwadratowy oraz udział w kosztach wspólnoty. Powierzchnia całkowita pojawia się natomiast w dokumentacji projektowej i przy obliczaniu wskaźników urbanistycznych. Kupując dom, warto pytać wprost, którą powierzchnię podaje sprzedający: różnica między całkowitą a użytkową potrafi sięgać kilkunastu procent, więc cena „za metr” liczona od złej miary bywa myląca.
Przykład: Dom jednorodzinny ma powierzchnię całkowitą 180 m², ale po odjęciu ścian, klatki schodowej, garażu i pomieszczeń technicznych powierzchnia użytkowa wynosi 142 m². Cena 1 080 000 zł daje 6000 zł/m² liczone od powierzchni całkowitej, ale 7606 zł/m² liczone od użytkowej — a to ta druga liczba opisuje realny koszt przestrzeni do mieszkania.