Inflacja bazowa

Inflacja bazowa to miara inflacji oczyszczona z cen najbardziej zmiennych i podatnych na czynniki przejściowe — przede wszystkim żywności i energii. Pokazuje trwałą, wewnętrzną presję cenową w gospodarce, którą trudniej zbić doraźnymi wydarzeniami jak susza czy skok cen ropy. W Polsce wskaźnik ten liczy i publikuje NBP w kilku wariantach; najczęściej cytowany to inflacja po wyłączeniu cen żywności i energii.

Różnica wobec CPI jest celowa. CPI obejmuje cały koszyk konsumpcyjny i reaguje gwałtownie na szoki: gdy drożeje paliwo, ogólna inflacja skacze, choć może to być zjawisko chwilowe. Inflacja bazowa odsiewa ten szum i odpowiada na pytanie, czy ceny rosną w sposób uporczywy. Dlatego banki centralne traktują ją jako ważną przesłankę przy decyzjach o stopach procentowych.

Dla osoby kupującej mieszkanie na kredyt związek jest pośredni, ale realny. Wysoka i uparta inflacja bazowa skłania bank centralny do utrzymywania wyższych stóp procentowych, co podtrzymuje wysoki WIBOR, a więc i raty kredytów opartych na zmiennym oprocentowaniu. Spadek inflacji bazowej zwykle wyprzedza luzowanie polityki pieniężnej. Konkretne odczyty są wielkością zmienną — aktualne wartości publikuje NBP w cyklicznych komunikatach.